Napisał wówczas wiersz oświecenia Jedno uderzenie i cała wiedza zapomniana. Nigdy więcej tej zwyczajnie pretensjonalnej praktyki. Przemieniony, aby podążać tą dawną ścieżką, Nie ugrzązłem w nic niewartych schematach.
Wzdłuż i wszerz nie pozostał żaden ślad. Ten wielki cel leży poza dźwiękiem i kształtem. W każdym kierunku zrealizowana Droga, Poza wszelkimi słowami, ostateczna zasada. Guishan zaakceptował wiersz jako wyraz oświecenia, ale Yangshan Huji powiedział, że wiersz ten mógł zostać skomponowany z fragmentów tego, czego się uczył do tej pory. Xiangyan powiedział wtedy następny wiersz Zeszłoroczna bieda nie była prawdziwą biedą. Tegoroczna bieda jest w końcu prawdziwą biedą. W zeszłorocznej biedzie było jeszcze trochę ziemi na kopnięcie jej motyką. W tegorocznej biedzie nie pozostała nawet motyka. Yangshan powiedział Przyznaję, że urzeczywistniłeś chan Tathagatów. Ale jeśli chodzi o chan Patriarchów, nie widzisz go nawet w swoich snach! Wtedy Xiangyan skomponował następny wiersz Mam zajęcie. Może być zobaczone w mrugnięciu oka. Jeśli inni go nie widzą Nie mogą wciąż nazywać mnie nowicjuszemInne tłumaczenie wiersza znajduje się w: Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. India and China. s.