Włodzimierz Białoszewicz ps. „Wiktor I”, „Dan”, „Kłos” (ur. 16 czerwca 1902 w Brodzicy, zm. 21 sierpnia 1999 we Wrocławiu) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Włodzimierz Białoszewicz urodził się 16 czerwca 1902 roku w Brodzicy, w rodzinie Stefana, nauczyciela, i Anny z Krynickich. W 1914 roku, po wybuchu I wojny światowej, został ewakuowany do miasta Starodub, skąd powrócił w 1919 roku.
15 sierpnia 1931 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1931 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 16 pułku Ułanów Wielkopolskich w BydgoszczyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 15 sierpnia 1931 roku, s. 307, 313.. 1 marca 1935 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem1 stycznia 1935 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów kawaleriiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 4 marca 1935 roku, s. 14.. Do maja 1939 roku był młodszym oficerem szwadronu kawalerii KOP „Mizocz”.
W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył jako dowódca I plutonu w 3 szwadronie 1 pułku kawalerii KOP w rejonie Wielunia. 12 września dowodził atakiem pod Górą Kalwarią. Był dwukrotnie ranny.