Od roku 1960 aż do śmierci Nikiforem opiekował się krynicki artysta malarz – Marian Włosiński. Z jego m.in. inicjatywy na wiosnę 1967 r. w warszawskiej „Zachęcie” zorganizowano dużą wystawę prac Nikifora. Zgromadziła ona ok. 300 jego prac, będących w większości własnością Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu. Włosiński poświęcił dla Nikifora swój talent i stworzył mu warunki do pracy i życia, a po śmierci artysty zadbał o zachowanie jego twórczości.
Nikifor Krynicki zmarł w szpitalu dla chorych na gruźlicę (przekształcony w Dom Pomocy Społecznej) w Foluszu k. Jasła. Został pochowany w Krynicy. Twórczość
Nikifor był bardzo płodnym twórcą, stworzył blisko 40 tysięcy dzieł, m.in. autoportrety, widoki krynickich willi i cerkwi. Malował często na kawałkach tektury, okładkach zeszytów i skrawkach papieru.
W centrum Krynicy-Zdroju, nad potokiem Kryniczanka w zabytkowej willi Romanówka znajduje się Muzeum Nikifora. Największy zbiór obrazów i rysunków Nikifora znajduje się w Muzeum Okręgowym w Nowym Sączu. Kilkanaście prac trafiło do zbiorów Muzeum Szlachty Mazowieckiej w Ciechanowie.
Tożsamość Nikifor był synem Eudokii Drowniak – ubogiej, głuchoniemej łemkowskiej żebraczki, która trudniła się m.in. noszeniem wody do krynickich schronisk i pensjonatów.