Awraham Jicchak Kuk, Abraham Izaak Kuk, również Ha-Raw (ur. 7 września 1865 w Grzywie, zm. 1 września 1935 w Jerozolimie) – żydowski rabin, kabalista, poeta i działacz społeczny początku XX wieku. Twórca filozoficznej koncepcji syjonizmu religijnego. Piastował urząd rabina Jafy (1904–1914), rabina Jerozolimy (1920–1921), oraz był pierwszym naczelnym aszkenazyjskim rabinem Palestyny (1921–1935).
Życiorys Dzieciństwo i młodość Abraham urodził się w 1865 roku w miejscowości Grzywa w Imperium Rosyjskim (obecnie dzielnica Dyneburga na terytorium Łotwy). Był najstarszym z ośmiorga dzieci w żydowskiej rodzinie należącej do ruchu chasydzkiego. Jego ojciec, rabin Szlomo Zalman Ha-Kohen Kuk, był studentem jesziwy w Wołożynie. Dziadek należał do chasydzkiej dynastii Kapust. Jako dziecko zyskał miano ilui (cudowne dziecko). W wieku 18 lat, w 1884 roku rozpoczął naukę w jesziwie w Wołożynie. W 1886 roku ożenił się z Bat Szevą, córką rabina Elijahu Rabinowicza-Teomim. Dwa lata później urodziła się im córka.