Andriej Iwanowicz Ostermann, właśc. niem. Heinrich Johann Friedrich Ostermann (ur. 9 czerwca 1686 w Bochum, zm. 31 maja 1747) – rosyjski polityk pochodzenia niemieckiego. Jego polityka zagraniczna opierała się na aliansie z Austrią.
Życiorys Ostermann wywodził się ze średnio zamożnej niemieckiej rodziny. Urodził się w Bochum (Westfalia). Na służbę rosyjską przeszedł w 1717 roku. Biegła znajomość kilku języków sprawiła, że wstawił się za nim sam wicekanclerz Rosji Piotr Szafirow (1670–1739). Reprezentował Rosję na kongresie pokojowym na Wyspach Alandzkich w 1718 roku. Był również obecny, gdy podpisywano pokój w Nystad (1721). Za zasługi otrzymał tytuł barona. Za Katarzyny I (1725–1727) jego pozycja stale rosła w siłę. Był politycznym wychowawcą małoletniego Piotra II Aleksiejewicza w czasie jego panowania. Był przeciwny planom ograniczenia samodzierżawia w Rosji, które wysuwał książę Dmitrij Golicyn.
Gdy panowała Anna Iwanowna Romanowa, Ostermann wprowadził wiele pożytecznych reform między rokiem 1730 a 1740: obniżył podatki, popierał edukację i przemysł, poprawił działanie aparatu sprawiedliwości.