Zamek w Solcu nad Wisłą – nieistniejący zamek wzniesiony w XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego.
Ze względu na strategiczną lokalizację Solca przy szlaku handlowym, w roku 1325 król Władysław Łokietek wykupił miejscowość od klasztoru w Miechowie. Zamek polecił zbudować jego syn król Kazimierz Wielki, o czym napisali kronikarze Janko z Czarnkowa i Jan Długosz. Dokumenty mówiące o istnieniu zamku pochodzą już z 1394 roku. Zamek Kazimierza Wielkiego składał się z cylindrycznej wieży i budynku mieszkalnego. thumb|250px|left|Widok ruin zamku z publikacji Kazimierza Stronczyńskiego wykonany w połowie XIX wieku Przez cały okres swego istnienia zamek solecki jako dobro królewskie nadawany był w dzierżawę zasłużonym rodom możnowładczym.
W latach 1615–1627 książę Krzysztof Zbaraski przeprowadził rozbudowę zamku, w trakcie której umocniono go dodatkowo trzema bastionami. Podczas tej przebudowy zbudowano fortyfikacje na planie prostokąta z bastionami umieszczonymi w trzech narożach. Bastion czwarty, południowo-zachodni przylegał do starszych zabudowań. W lustracji z roku 1654 opisano m.in. prowadzący z miasta do zamku most z poręczami „cudną robotą zrobionymi”, zamkową łaźnię z „fontaną ze smokiem z konch albo skorup morskich” oraz ogród włoski na zamkowym podwórzu.