Książęta oleśniccy – wszyscy władcy stojący na czele księstwa oleśnickiego, a także noszący tytuł książęcy, od 1313 roku, kiedy powstało samodzielne księstwo, do 1884 roku, kiedy bezdzietnie zmarł książę Wilhelm August z dynastii Welfów, który nie sprecyzował, co ma się stać z księstwem po jego śmierci. W związku z tym księstwo stało się własnością Królestwa Prus, a Oleśnica została lennem tronowym Hohenzollernów.
Tytuły książąt Oleśnicy nosili przedstawiciele dynastii Piastów śląskich (Piastowie oleśniccy), Podiebradów, Wirtembergów i Welfów.
Piastowie oleśniccy +#WładcaOkres panowania/posaidania tytułuUwagi1.Bolesław oleśnickibezramki|100x100px1312–1320/1321syn Henryka III głogowskiego2.Konrad I oleśnickibezramki|101x101px1320/1321–1366syn Henryka IIIgłogowskiego3.Konrad II Siwybezramki|200x200px1366–1403syn Konrada I oleśnickiego4.Konrad III Starybezramki|200x200px1403–1412syn KonradaII Siwego5.Konrad IV Starszybezramki|218x218px1412–1416syn Konrada III Starego. Współrządził w księstwie z Konradem V i niepełnoletnimi braćmi (Konradami VI i VII). W 1416 doszło do podziału księstwa, po którym otrzymał Prudnik, Kąty Wrocławskie i Bierutów. Od 1417 roku był biskupem wrocławskim6.Konrad V Kąckibezramki|110x110px1412–1439syn Konrada III Starego.