Zgodnie z nowoczesnymi zasadami ochrony roślin, nie dąży się do całkowitej eliminacji szkodnika, lecz jedynie do ograniczenia jego ilości poniżej progu szkodliwości gospodarczej. Antyfidanty spełniają swoją rolę ochronną nie szkodząc organizmom postronnym. Pierwszymi antyfidantami zastosowanymi w ochronie roślin, były glikozydy wyizolowane z łodyg psiankowatych: demisyna, solanina oraz tomatyna. Zostały one wykorzystane przeciw stonce ziemniaczanej. Fentinacetat (związek z grupy fungicydów) stosowany przeciw zarazie ziemniaczanej ma równocześnie właściwości antyfidanta zmniejszającego szkody wywołane przez stonkę ziemniaczaną. Stosunkowo uniwersalnym antyfidantem jest acetoanilid dwumetylotriazenowy chroniący między innymi kapustę przed gąsienicami bielinka rzepnika.
Zobacz też metabolit środki ochrony roślin
Przypisy
Bibliografia J.M. Franz, A. Krieg, Biologiczne zwalczanie szkodników, PWRiL 1975
Kategoria:Pestycydy