Alan musiał toczyć walki o Nantais z hrabią Andegawenii Fulkiem I, ale udało mu się utrzymać sporną prowincję w swoich rękach.
Według "Kroniki anglosaskiej" po śmierci króla zachodniofrankijskiego Karlomana w 884 r., jego następca, król Karol Otyły, nadał Bretanii status niezależnego królestwa, ale ten fakt jest mało prawdopodobny. W każdym razie do końca swojego panowania Alan używał królewskich regaliów i nosił tytuł królewski.
Potęga Alana ugruntowała się podczas słabych rządów Odona i Karola Prostaka. Przez ten czas Bretania była stale atakowana przez wikingów. Alan zmarł w 907 r. Po jego śmierci wyniszczoną Bretanię opanowali wikingowie, którzy pozostali tam do 936 r., kiedy władzę na półwyspie uzyskał wnuk Alana po kądzieli, Alan II Krzywobrody. Żaden z następców Alana nie nosił już tytułu królewskiego.
Rodzina Żoną Alana była Oreguena. Alan miał z nią następujące dzieci: Paskweten (zm. ok. 903) Guerec Budic Rudalt, hrabia Vannes nieznana z imienia córka, żona Mathueodiego, hrabiego Poher, matka Alana II nieznana z imienia córka (zm. przed 913), żona Tanguiego, hrabiego Vannes
Kategoria:Władcy Bretanii Kategoria:Urodzeni w IX wieku Kategoria:Zmarli w 907