Tiantai Deshao (chiń. 天台德韶 pinyin Tiāntái Désháo; kor. 천태덕소 Ch’ont’ae Tŏkso; jap. Tendai Tokushō; wiet. Thiên Thai Đức Thiều; ur. 891, zm. 972) – chiński mistrz chan, jeden z głównych mistrzów szkoły chan fayan, uważany za jej drugiego patriarchę.
Życiorys Deshao pochodził z okolicy Longquan w Chuzhou (prow. Zhejiang)Z jego urodzeniem związana jest legenda, że matka stała się brzemienna po śnie, w którym błyskawica uderzyła w jej ciało.. Jego rodowym nazwiskiem było Chen. Opuścił dom rodzinny w wieku 15 lat, po spotkaniu z tajemniczym hinduskim mnichem buddyjskim, który przekonał go do wstąpienia do klasztoru.
W wieku 17 lat rozpoczął praktykę w klasztorze Longgui (Powracającego Smoka) w Chuzhou. Pełną mnisią ordynację przyjął w rok później w klasztorze Kaiyuan w Xinzhou. Po ceremonii wędrował do wielu klasztorów. Spotkał mistrza chan Touziego Datonga (819–914), u którego rozpoczął się jego rozwój na ścieżce chan. Jego następnym mistrzem chan został Longya Judun (835–923) ze szkoły caodong.