Jewgienij Pietrowicz Pietrow (ros. Евгений Петрович Петров, właśc. Jewgienij Pietrowicz Katajew, ros. Евгений Петрович Катаев; ur. w Odessie, zm. 2 lipca 1942, zestrzelony nad obwodem rostowskim) – radziecki pisarz i publicysta. Brat Walentina Katajewa.

Życiorys Pochodził z odeskiej rodziny nauczycielskiej. W 1920 roku ukończył gimnazjum i rozpoczął pracę w Ukraińskiej Agencji Telegraficznej. Następnie był inspektorem Wydziału Kryminalnego. W 1923 roku przeniósł się do Moskwy, gdzie współpracował najpierw z czasopismem Czerwona papryka a potem Syrena. W tym ostatnim poznał swojego przyszłego wieloletniego przyjaciela i współautora jego powieści – Ilję Ilfa. W 1927 roku rozpoczynają pracę nad swoją najsłynniejszą powieścią – Dwanaście krzeseł. Stworzyli w niej postać Ostapa Bendera, „Wielkiego kombinatora”, która weszła do kanonu literatury jako symbol sprytu i życiowego cwaniactwa. Twórczy tandem wkrótce opublikował kolejne utwory: nowelę Niezwykłe historie z życia miasta Kołokołamska (Необыкновенные истории из жизни города Колоколамска, 1928) nowelę 1001 dzień, czyli nowa Szecherezada (1001 день, или Новая Шахерезада, 1929) powieść Złote cielę (Золотой телёнок, 1931) opowiadanie Parterowa Ameryka (Одноэтажная Америка, 1937).