Wojska alianckie Na czele sił alianckich stał gen. płk Henry Maitland Wilson, który był głównodowodzącym wojsk na obszarze Palestyny i Transjordanii. Były one zgrupowane na terytorium Palestyny, która była brytyjskim obszarem mandatowym oraz Iraku (Iraqforce pod dowództwem gen. płk. Edwarda Quinana). Siły morskie podlegały wiceadmirałowi E.L.S. Kingowi, zaś lotnicze – komodorowi lotnictwa J.O. Brownowi (Palestyna i Transjordania) i wicemarszałkowi lotnictwa Johnowi D’Albiacowi (Irak). Ogółem wojska alianckie liczyły ok. 35 tys. żołnierzy, w tym ok. 18 tys. Australijczyków, ok. 9 tys. Anglików, ok. 2 tys. Hindusów i ok. 5 tys. Wolnych Francuzów.
Składały się z następujących jednostek wojskowych: 7 Australijskiej Dywizji Piechoty (użyte dwie brygady piechoty, gdyż 18 BP broniła się w okupowanym Tobruku) – d-ca gen. mjr John Lavarack, a następnie gen. mjr Arthur „Tubby” Allen, 1 Dywizji Wolnych Francuzów (dwie brygady piechoty i przydzielona 13 Półbrygada Legii Cudzoziemskiej) – d-ca gen. mjr Paul Louis Le Gentilhomme, 5 Hinduskiej Grupy Brygadowej (5 Brygada Piechoty ze składu 4 Dywizji Piechoty oraz oddziały artylerii, saperów i wsparcia) – d-ca brygadier Wilfrid Lewis Lloyd, 10 Hinduskiej Dywizji Piechoty – d-ca gen.