Józef Michał Bazewicz (ur. 1867 w Uliszkach, w powiecie trockim, zm. 5 czerwca 1929 w Warszawie) – polski kartograf i publicysta.
Urodził się w rodzinie Romualda i Albertyny z domu Beręsowicz. Szkołę średnią ukończył w Prusach i przybył do Warszawy około 1885. Początkowo pracował jako urzędnik na poczcie głównej w Warszawie. Tam poznał Wandę Weronikę, córkę urzędnika poczty Antoniego Bobińskiego (zm. 1907), z którą ożenił się w 1894, wchodząc do znanej i wpływowej warszawskiej rodziny.
Dwa lata wcześniej założył przy ulicy Wareckiej 9 księgarnię połączoną z ekspozycją pism dla prowincji. Wkrótce rozpoczął działalność wydawniczą. Początkowo wydawał książki m.in. autorstwa J. Grajnera. W 1896 wydał książkę autorstwa Stanisława Bobińskiego (1866–1940) Wet za wet: komedyjka w 1-num akcie. Na przełomie wieku XIX i XX po likwidacji księgarni, prowadził już tylko wydawnictwo i rozpoczął wydawanie map i atlasów. W 1902 wydał dwutomowy Przewodnik po Królestwie Polskim wraz z Antonim Bobińskim. Przewodnik ten zawierał spis alfabetyczny miast, osad, wsi, kolonii, folwarków i wszelkich miejscowości noszących jakąkolwiek nazwę. Dołączył do tego przygotowaną przez siebie wielką mapę ścienną Guberni Królestwa Polskiego.