Nauki o kulturze mają natomiast do czynienia z jednorazowym, indywidualnym i jednostkowym przedmiotem, dlatego postępują zgodnie z metodą „idiograficzną”.
Windelband polemizuje z pragmatyczną koncepcją prawdy. Definicja utożsamiająca prawdę z jej użytecznością jest jego zdaniem jednocześnie zbyt szeroka i za wąska. Fałsz może być bardzo użyteczny i skuteczny, a prawda bardzo bezużyteczna i nieefektywna. Windelband opowiada się za absolutną wartością prawdy.
Dzieła Präludien (1884) Lehrbuch der Geschichte der Philosophie (1892) Geschichte und Naturwissenschaft (Straßburger Rektoratsrede 1894) Platon (1900) Erneuerung des Hegelianismus (Heidelberger Akademie-Vortrag, 1910) Die Prinzipien der Logik (1912)
Znaczenie Poza metodologią nauk Windelband wyróżnił się również jako historyk filozofii. Jego „Lehrbuch der Geschichte der Philosophie” miał wiele wydań i był kontynuowany przez Hansa Heimsoetha po śmierci Windelbanda. Jego najwybitniejszym uczniem był Heinrich Rickert.
Przypisy
Linki zewnętrzne