Misja ta powróciła z niczym, podobnie zresztą jak dwie kolejne, w których brali udział najpierw średni, a potem starszy syn kalifa – ten wraz z wezyrem. Jednak powracającym z nieprzyjacielskiego obozu ostatnim wysłannikom Abbasydy towarzyszyli posłowie Hulagu (w tym Nasir ad-Din), którzy zażądali przybycia do niego hadżiba i dawatdara – miano im wystawić jarłyk i pajdzę (wbrew tym gwarancjom zostali oni jednak straceni 18 lutego). Po ich przybyciu 7 lutego do mongolskiego obozu Hulagu odesłał ich do Bagdadu z poleceniem wyprowadzenia z niego podlegających im oddziałów, które rzekomo miały być skierowane przeciwko Syrii i Egiptowi. Do opuszczających stolicę oddziałów przyłączyły się rzesze jej cywilnych mieszkańców, którzy zostali jednak rozdzieleni pomiędzy poszczególne jednostki mongolskiej armii i wycięci w pień.
Wkrótce Hulagu wysłał Nasir ad-Dina by ten obiecał ludności darowanie życia. Mongołowie wyprowadzili wtedy kolejne jej grupy, nie napotykając żadnego oporu. Wtedy właśnie, w niedzielę 10 lutego 1258 roku (4 safara 656 A.H.) kalif zdecydował się stawić w końcu w obozie chana. Wraz z nim przybyło trzech synów i trzy tysiące ludzi z elity miasta. Rashid ad-Din pisze: On [tj.