Jednym z najważniejszych mnichów z Kaszmiru przebywających wówczas w Chinach, był Sanghadewa, pierwszy, który tłumaczył literaturę sarwastiwady na język chiński. Po pobycie w Chang’anie a następnie w Luoyangu przybył na górę Lu, skąd przy pomocy Huiyuana i jego uczniów propagował nauki tej szkoły, która zaczęła się cieszyć w tym okresie dużym powodzeniem.

W 402 r. Huiyuan zgromadził grupę 123 buddystów przed posągiem buddy Amitābhy. Cała grupa (mnisi i ludzie świeccy) złożyła ślubowanie odrodzenia się w Zachodnim Raju (Sukhavati). Założyli także Stowarzyszenie Białego Lotosu (Bailianshe 白蓮社), choć fakt ten jest kwestionowany (Gdyby takie stowarzyszenie powstało, najpewniej szerzyłoby kult Amitabny, a żadne działania misyjne nie nastąpiły. Była to więc zapewne grupa mnichów-pustelników, dla których zainteresowanie Czystą Krainą było tylko ucieczką od świata). Prawdopodobnie Stowarzyszenie Białego Lotosu stanowiło pierwszą z tego typu religijnych organizacji łączących ludzi świeckich i duchownych, związanych z jakimś kultem lub szczególną praktyką. Lista członków Stowarzyszenia zawiera liczne nieścisłości. Wymienieni są np. mnisi Buddhayaśas i Buddhabhadra. Jednak Buddhayaśas przybył do Chin, do Chang’anu, dopiero w 408 r. i nigdy nie udał się na południe Chin.