Przyszli awangardziści w pierwszych numerach „Zwrotnicy” pisali razem z członkami wyznawców futuryzmu: Tytusem Czyżewskim, Brunonem Jasieńskim, Stanisławem Młodożeńcem, Anatolem Sternem. Tadeusz Peiper swoje założenia zaczął publikować w „Nowej Sztuce”, dopiero w maju 1922 roku wydał pierwszy nr „Zwrotnicy”. Napisał w nim Punkt wyjścia, który przypomina manifesty futurysty-Marinettiego (masa, szybkość, wynalazczość, ścisła konstrukcja, ekonomia środków). Zebrane teksty programowe Tadeusza Peipera zostały wydane w 1930 w zbiorze Tędy.
Przedstawiciele Jan Brzękowski Jalu Kurek Tadeusz Peiper Julian Przyboś Adam Ważyk
Główne założenia oraz program poetycki tzw. kult 3 × M („Miasto, Masa, Maszyna”) – kult współczesnej cywilizacji artysta jako architekt-budowniczy zdań ekwiwalentyzacja uczuć – prezentowanie obrazu będącego ekwiwalentem uczuć metafora jako środek wyrażania i tworzenia nowej, poetyckiej rzeczywistości zbliżenie rytmu poezji do rytmu prozy używanie skrótów myślowych i skondensowanej (spiętrzonej) metafory ekonomiczność języka poetyckiego zajmowanie się teraźniejszością kult nowości emocjonalna powściągliwość (antysentymentalizm) intelektualna dyscyplina precyzyjna budowa wiersza, zwięzłość