Członkowie grupy (poza Julianem Tuwimem) proponowali również oferty matrymonialne za uiszczeniem opłaty.
1918–1919 – działalność grupy już pod nazwą „Skamander”. Pojawiają się wtedy pierwsze tomiki poszczególnych poetów: Julian Tuwim – Czyhanie na Boga (1918), Jan Lechoń – Karmazynowy poemat (1920), Antoni Słonimski – Sonety (1918), Kazimierz Wierzyński – Wiosna i wino (1919), Jarosław Iwaszkiewicz – Oktostychy (1918).
Działalność właściwa (1919–1926/1928) Grupa w najpełniejszy sposób przybiera swoją formę. Skupiona wokół miesięcznika „Skamander”, redagowanego przez Mieczysława GrydzewskiegoAnna Augustyniak, Grydzewski, szósty skamandryta. Bez niego przedwojenna Polska byłaby literackim zaściankiem, 12 lutego 2020, osiąga programową jednomyślność. W tym też okresie pojawiają się poeci-satelici Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Józef Wittlin, Stanisław Baliński, Jerzy Liebert, Kazimiera Iłłakowiczówna, czy powieściopisarze i krytycy (m.in. Wilam Horzyca).