Wielokrotnie wyjeżdżał na występy dla Polonii w USA i Kanadzie.
W listopadzie 1981 wyjechał do Nowego Jorku. Rok później zamieszkał w Chicago. Prowadził w ośrodkach polonijnych własny program One Man Show i własny program radiowy Kocoń przed północą (od 1991 roku).
Wydał 17 płyt, m.in.: Waldemar Kocoń (1974), O samym sobie (1975), Wielki romans (1978), Znaki miłości (1995), Przeobrażenia (2000), Dla Ciebie Polsko, Tobie Ameryko (2002), Wyznania najcichsze (2004), Dla Ciebie Polsko (2006), Zagrożenia (2007), Nie wierzę (2012).
Na wniosek artystów, twórców i producentów Polskiego Stowarzyszenia Estradowego otrzymał statuetkę Prometeusza za najwyższe osiągnięcia artystyczne i twórcze dla sztuki estradowej.
Po 19 latach Waldemar Kocoń powrócił do kraju. Poza występami działał na rzecz ochrony zwierząt. Prowadził także hodowlę serwali.
Artysta zmarł na białaczkę w szpitalu w Grodzisku Mazowieckim. 10 września 2012 prochy Koconia spoczęły w kolumbarium na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B29-4-34). Zgodnie z życzeniem artysty pogrzeb miał charakter świecki.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy wokaliści popowi Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 2012 Kategoria:Zmarli na białaczkę