Władimir Afanasjewicz Obruczew (ros. Владимир Афанасьевич Обручев, ur. w Klepieninie, zm. 19 czerwca 1956 w Moskwie) – rosyjski i radziecki geolog i geograf, badacz Syberii i środkowej Azji.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej jako syn pułkownika. W związku z rodzajem pracy ojca, w dzieciństwie często zmieniał miasta zamieszkania, mieszkając m.in. w Kaliszu, Mławie, Brześciu, Radomiu i Wilnie, w 1881 skończył wileńską szkołę realną, a w 1886 Petersburski Instytut Górniczy. Od września 1888 pracował w Irkucku jako geolog, później brał udział w ekspedycjach naukowych, m.in. w latach 1892–1894 do północnych i środkowych Chin. W latach 1901–1912 profesor Instytutu Technologii w Tomsku, 1921–1929 Akademii Górniczej w Moskwie, a od 1921 członek Akademii Nauk ZSRR; ważne znaczenie mają jego prace zwłaszcza dotyczące tektoniki, złóż kopalin użytecznych, geomorfologii oraz geografii. Autor 3872 prac naukowych, w tym wielu podręczników i książek popularnonaukowych, m.in.: Istorija gieołogiczeskogo issledowanija Sibiri (t. 1-5, 1931–1949), Gieołogija Sibiri (t. 1-3, 1935–1938), Izbrannyje raboty po gieografii Azii (t. 1-3, 1951). W 1930 został członkiem Komisji Akademii Nauk ZSRR ds.