Gawriił (Gawriła) Iwanowicz Gołowkin (Gabriel Gołowkin; ; ur. 1660, zm. 20 stycznia 1734) – rosyjski polityk, kanclerz, kanclerz Imperium Rosyjskiego od 1708 roku do swej śmierci w 1734 roku. Prawdziwym szefem dyplomacji był jednak do roku 1727 Boris Kurakin.
Życiorys W 1677, młody Gawriił Gołowkin związał się z dworem carewicza Piotra, będąc już uprzednio związanym z jego matką Natalią. Oboje chronili młodego carewicza w trudnym okresie regencji Zofii Aleksiejewny. Gołowkin towarzyszył carowi w jego podróżach i pracy w stoczni w holenderskim Zaanstad. W 1706 został pierwszym rosyjskim wielkim kanclerzem spraw zagranicznych na polu bitwy pod Połtawą (1709).
Gołowkin piastował ten urząd przez 25 lat. Gdy panowała Katarzyna I, został członkiem stworzonego przez nią w 1726 nowego organu władzy, jakim była Najwyższa Tajna Rada. Gdy cesarzowa ogłosiła młodego Piotra II swym sukcesorem, Gołowkinowi nakazała pieczę nad nim. Gdy w roku 1730 Piotr II zmarł, Gołowkin otwarcie poparł pretensje do tronu, jakie miała Anna Iwanowna Romanowa, księżna Kurlandii, przeciw arystokratycznym frakcjom Dołgorukowowów i Golicynów, opowiadając się za autokracją i odrzucając projekt konstytucji monarchii ograniczonej.