Po opanowaniu sytuacji w kraju Eryk II złożył hołd lenny cesarzowi Lotarowi III (1135), w zamian za co uzyskał legalizację swej władzy.

W kolejnych latach Eryk skierował ekspansję duńską na Rugię i Pomorze Zachodnie, gdzie za namową arcybiskupa Lund Assera usiłował zaprowadzić chrześcijaństwo, a także podjął nieskuteczną próbę narzucenia swego zwierzchnictwa królestwu Norwegii, gdzie toczyły się bratobójcze walki po śmierci króla Sigurda I Krzyżowca (Eryk był żonaty z Malmfrydą, będącą wcześniej żoną Sigurda). Mimo że Erykowi nie udało się trwale opanować Rugii, to król nadal był zainteresowany podbojem słowiańskiego Połabia oraz ziem współczesnego Pomorza Zachodniego, które od niedawna podlegały Polsce. Dlatego udzielił poparcia saksońskiemu margrabiemu Albrechtowi Niedźwiedziowi podczas prowadzonego podboju ziem Słowian połabskich. Taka polityka króla spowodowała dwie odwetowe wyprawy morskie Słowian na tereny królestwa Danii. Pierwsze starcie miało miejsce we wrześniu 1135, kiedy to połączone siły Ranów i Pomorzan zaatakowały flotę Eryka II, która na sam widok okrętów przeciwnika rozproszyła się bez walki, a wśród uciekających był również okręt króla. Kolejne starcie miało miejsce w 1137, wówczas Eryk uzyskał pomoc okrętów norweskich i zebrał swą flotę u wybrzeży obecnej Szwecji.