Sztab Partyzancko-Powstańczy – struktura wojskowa, utworzona w styczniu 1921 przy Komendzie Głównej Armii URL we Lwowie, w celu koordynowania przygotowań do walki z bolszewicką okupacją Ukrainy.
Dowódcą SPP został mianowany gen. Jurko Tjutjunnyk. Organizowanie SPP przy pomocy Oddziału II Sztabu Generalnego zakończono w marcu 1921. Na jego siedzibę wybrano Lwów, a miał współpracować z dowództwem polskiej 6. Armii. Generałowi Tjutjunnykowi zezwolono na werbowanie w obozach internowania ochotników do prowadzenia akcji wywiadowczej na Ukrainie. Władze polskie zobowiązały się również do zwolnienia z obozów internowania, uzbrojenia i wyposażenia 2000 żołnierzy ukraińskich, którzy mieli przygotowywać rajdy na Ukrainę w celu wywoływania powstań antybolszewickich.
Sztab współpracował również z Centralnym Ukraińskim Komitetem Powstańczym, po likwidacji którego przez CzeKa zmalały jednak szanse na wywołanie powstania na Ukrainie.
Sztab Partyzancko-Powstańczy został rozwiązany pod koniec 1921, po klęsce II pochodu zimowego.