Twórczość Wiersze pisała już w gimnazjum. Debiutowała na łamach białoruskiej prasy emigracyjnej w 1939 roku. Jej utwory drukowały: Ranica, Biełaruski rabotnik, Nowy szlach i inne pisma. Pierwszy tom wierszy - Ad rodnych niw wydała w 1942 roku. Pisała także w okresie odbywania kary. Po zwolnieniu z łagru, przez była objęta całkowitym zakazem druku. Potem, przez pewien czas - mogła publikować jedynie wiersze dla dzieci, w dalszej kolejności i wiersze o innej tematyce, które jednak cenzurowano. Dlatego większość jej utworów wydano dopiero pośmiertnie. W sowieckiej Białorusi dopiero w 1967 roku zezwolono jej, dzięki wsparciu Maksima Tanka, na wydanie tomiku poezji, Niewadam z Niomana.
18 stycznia 2006 roku wydano album muzyczny Żyć dla Biełarusi, na który składały się jej wiersze, do których napisano muzykę.
Upamiętnienie Łarysa Geniusz jest patronką Medalu Niezwyciężonych, ustanowionego i nadawanego przez Zjednoczony Gabinet Przejściowy Białorusi.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Białoruscy poeci XX wieku Kategoria:Białoruscy politycy Kategoria:Białoruskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Ludzie związani z Pragą Kategoria:Ludzie związani z Wołkowyskiem Kategoria:Poeci języka białoruskiego Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1983