Luteranizm jako religia państwowa W grudniu 1534 sejm trzebiatowski przyjął luteranizm jako religię panującą na obszarze Księstwa Pomorskiego. W dniach 10–13 stycznia 1535 w Słupsku miała miejsce wizytacja komisji państwowo-kościelnej w celu uporządkowania spraw wyznaniowych w mieście zgodnie z zasadami Kościoła ewangelickiego. Mieszkanie dla proboszcza ewangelickiego oraz wspomagającego go diakona zostało wyznaczone w proboszczówce znajdującej się na terenie klasztoru norbertanek, którą zajmował wcześniej katolicki proboszcz oraz wikariusze tego wyznania, utrzymywani przez klasztor. Od tej pory proboszcz, kapelani, członkowie służby kościelnej, a także nauczyciele, syndyk miejski i inni niżsi rangą urzędnicy mieli otrzymywać wynagrodzenie z nowo powołanej kasy kościelnej, którą zarządzało pięcioosobowe kolegium, składające się z dwóch rajców i trzech przedstawicieli obywateli miasta. Środki pieniężne w kasie miały pochodzić z dochodów trzech funkcjonujących na terenie Słupska kościołów (Mariackiego oraz dwóch świątyń klasztornych), przytułków i domów dla ubogich, bractw, a także innych tego typu instytucji.
W 1535 ks. Jakob Hogense objął ponadto stanowisko superintendenta generalnego dla wschodniej części Księstwa Pomorskiego.