Między innymi na Mazurach wśród ludności polskiej wieczorem w dniu pogrzebu stawiano nieboszczykowi stołek w izbie, w której umarł, zawieszano ręcznik u drzwi i czekano na niego: nieboszczyk miał przychodzić, siadać na stołku, bardzo płakać i ocierać łzy zawieszonym ręcznikiem, a potem znikać już na zawsze.
W źródłach z XVII i XVIII wieku w inwentarzach kościelnych, na terenie dzisiejszego województwa świętokrzyskiego, wielokrotnie odnotowuje się wota składane przez ludność polską, wśród darów ofiarowywanych do kościołów często pojawiają się zdobione haftem ręczniki, stanowiły one ważny element praktyk ofiarnych ówczesnego społeczeństwa. W województwie świętokrzyskim polski lud obwiązywał też zdobionymi ręcznikami świecę Gromniczną.
Ponadto we wschodniej Polsce oraz wśród Polaków mieszkających na dawnych Kresach Wschodnich i przesiedlonych po II wojnie światowej na Ziemie Odzyskane, ręczniki te były również używane do dekorowania obrazów religijnych i ikon w domach katolickich i prawosławnych. Ręczniki przeznaczone do dekorowania obrazów religijnych były zazwyczaj węższe, natomiast te używane w Polsce do dekoracji wnętrz oraz podczas powitania gości chlebem i solą były przeciętnie szersze, choć nie zawsze.