Planowo miał stanąć naprzeciw drewnianej kaplicy kościoła staroluterańskiego i pomieścić 800 miejsc siedzących. Na wieży miały być zawieszone trzy dzwony. Zgodnie z ówczesną modą wieża miała być asymetryczna w stosunku do kościoła. Pracami kierował powiatowy inspektor budowlany Goldbach z Torunia, przy pomocy Johanna Schultza i Fritza Zandera. Prace murarskie wykonywał mistrz murarski Kickelhann. Budowa była finansowana ze składek parafian, środków przekazanych przez magistrat Torunia oraz składki Gustav-Adolf Frauen Verein.
W sierpniu 1904 roku ukończono budowę plebanii. Wykopy przygotowano na początku września 1904 roku, a października 1904 roku położono kamień węgielny pod fundamenty świątyni. 1 czerwca 1905 roku została wydana zgoda na budowę kościoła. W 1906 roku zawieszono dzwony. Kościół poświęcono 17 maja (według innego źródła 27 maja) 1907 roku. Należał on do Ewangelickiej Staropruskiej Unii.
W okresie II Rzeczypospolitej kościół należał do parafii wchodzącej w skład Superintendentury Toruń Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W publikacji z roku 1937 liczbę wiernych tej parafii określano na 750 osóbStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 333..