Imperium Marathów przeżywało swój rozkwit i szczytowy zasięg terytorialny w XVIII wieku pod władcami: Szahu i Peśwą Badzirao. Przegrana z Afganami w bitwie pod Panipatem w 1761 zahamowała ekspansję. Imperium przekształciło się w konfederację pięciu państw dynastycznych. Rządzili nimi: Peśwowie w Pune; ród Sindhia (w Malwie i Gwalijarze); Holkarowie w Indorze; ród Bhonsle w Nagpurze; ród Gaekwa w Baroda. Rywalizacja między rodami Sindhia i Holkar dominowała w polityce Imperium do wczesnego XIX wieku, kiedy zbliżyło się brytyjskie zagrożenie. Wielka Brytania stopniowo podporządkowywała państwa Marathów w kilku wojnach (1775-1782, 1803-1805, 1817-1819). Większość państwa została wcielona do Indii Brytyjskich, a resztki w 1947 roku do Indii, które uzyskały niepodległość.
Władcy Imperium Marathów Śiwadźi (1674–1680) Sambhadzii (1680–1689) Radżaram I (1689–1700) królowa Tarabai (1700–1707) Szahu (1707–1749) Ramaradża (1749–1777)
Peśwa - ministrowie Imperium Marathów Baladżi Wiszwanath (od 1713 do 2 kwietnia 1720, żył w latach 1660-1720) Badzirao (od 17 kwietnia 1720 do 28 kwietnia 1740, 1700-1740)