thumb|303px|Mapa regionu z 1905 roku
Historia Płotów sięga XII wieku, kiedy to po raz pierwszy pojawiła się pisana nazwa Płoty ().
Początki 8 lipca 1277 rycerz przyboczny Barnima I kaszubski wielmożny Dubisław de Wotuch (łac. Dubislaus) nadał Płotom prawa miejskie na prawie lubeckimPommersches Urkundenbuch, Bd. II Nr 1069 s. 354-355.. Rycerz ów był zarządcą i właścicielem Płotów. Na północ od miasta wzniósł też swoją siedzibę feudalną wymienioną w 1284 roku. W 1295 roku Płoty włączono do dzielnicy wołogoskiej księstwa pomorskiego. W początku XIV wieku Płoty przechodzą z rąk do rąk stając się kolejno własnością najbardziej zamożnych i wpływowych rodzin pomorskich (Wedlowie, Heydebrekowie).
W 1367 roku dochodzi do stabilizacji własnościowej, gdy Płoty stają się na ponad dwa wieki dobrami rodu Ostenów. W 1465 roku w wyniku zatargu z Kołobrzegiem, mieszkańcy Kołobrzegu palą i niszczą całe miasto wraz z drewnianym zamkiem. Nie był jednak to jedyny pożar w historii miasteczka. Z racji tego iż Płoty posiadały drewnianą zabudowę mieszkalną, pożary trawiły miasto kilkukrotnie: w 1561, 1612, 1630, 1641, 1660, 1673, 1723, 1860. Najgroźniejszymi pożarami były te w 1612, kiedy to spłonęło doszczętnie całe miasto wraz ze średniowiecznym kościołem i w roku 1860 wówczas spłonął stary zamek (odbudowany w 1965 roku.).