Bitwa pod Słonimem – bitwa stoczona w dniach 1-2 sierpnia 1794 roku podczas insurekcji kościuszkowskiej. Była to zwycięska 2-dniowa potyczka wojsk Rzeczypospolitej Obojga Narodów z wojskami rosyjskiej dywizji generała majora Maurycego (Borysa) de Lassy, wchodzącej w skład korpusu Wilhelma Derfeldena.
Dywizja generała Karola Sierakowskiego, licząca 4890 żołnierzy i 23 działa, wysłana została z Warszawy na Litwę za rosyjskim korpusem Derfeldena (około 10 000 żołnierzy). Po dotarciu do Zelwy 30 lipca połączyła się z litewską dywizją generała Antoniego Chlewińskiego, liczącą 3900 żołnierzy i 13 dział. Obie dywizje otrzymały rozkaz uniemożliwienia Derfeldenowi marszu na Wilno, któremu zagrażał rosyjski korpus generała Bohdana Knorringa.
Korpus połączonych pod Zelwą wojsk Rzeczypospolitej Obojga Narodów (RON), wyruszył 31 lipca z Zelwy za Rosjanami, zmierzającymi w kierunku stolicy powstańczej Litwy, Wilna. Najwyższy Naczelnik Tadeusz Kościuszko oraz komendant litewski generał Michał Wielhorski nakazali generałowi Sierakowskiemu oraz generałowi Chlewińskiemu zaatakowanie operujących między Bugiem a Niemnem Rosjan.