W celu spacyfikowania nastrojów 3 grudnia 1830 rozwiązano Radę Administracyjną i wyłoniony został Rząd Tymczasowy, którego prezesem został książę Adam Jerzy Czartoryski. Wodzem Naczelnym rząd mianował gen. Józefa Chłopickiego. Ten 5 grudnia ogłosił się dyktatorem powstania, usiłując jednocześnie doprowadzić do rokowań z cesarzem. W tym celu zaproponował mediację Prus w sporze z Rosją. Wacław Tokarz uważa, że wysłany przez Chłopickiego do Mikołaja I pułkownik Tadeusz Wyleżyński ujawnił mu dyslokację wojsk polskichWojciech Górczyk wyjaśnia też, że Wyleżyńskiego nikt nie pytał o dyslokację wojsk polskich. Tematem rozmów była m.in. możliwość koncentracji wojsk polskich w rejonie Płocka aby otworzyć drogę armii rosyjskiej na Warszawę. Mikołaj I był przekonany, że Wyleżyński ma pełnomocnictwo od Chłopickiego do pertraktacji z cesarzem, ale sam Wyleżyński temu zaprzeczył. Zdał cesarzowi relacje dotyczącą nastrojów w polskiej armii. Wojciech Górczyk, „Pułkownik Tadeusz Konstanty Wyleżyński. Pomiędzy powinnością oficera a powinnością Polaka”, [w:] Między irredentą a kolaboracją. Ugoda, lojalizm i legalizm;