Szczury (Las Ratas, 1962), zaczynająca się od autobiograficznych anegdot, w których wspomina się wiejski nastrój małej, zagubionej, kastylijskiej miejscowości i przede wszystkim Pięć godzin z Mariem (1966).
Istnieje duża grupa jego powieści, które mówią o wielkim zamiłowaniu pisarza – polowaniach, połączonych postaciami woźnego z liceum (miłośnika polowań), który następnie przeobraża się emigranta w Chile i emeryta. Te powieści tworzą trylogię, złożoną z Diario de un cazador (Pamiętnik myśliwego, 1955), za który otrzymał Narodową Nagrodę Literacką, Diario de un emigrante (Pamiętnik emigranta, 1968) i Diario de un jubilado (Pamiętnik emeryta, 1996).
W 1969 opublikował powieść, która różni się od jego zwyczajowej tematyki twórczości: Parábola del náufrago (Przypowieść rozbitka), do której inspiracją były wydarzenia Praskiej Wiosny.
W 1973 roku został wybrany do Królewskiej Akademii Języka Hiszpańskiego i zajął miejsce oznaczone literą „e”. W listopadzie 1974 umarła jego żona Ángeles, pogrążając pisarza w trzyletniej depresji. W 1975 wydano Las guerras de nuestros antepasados (Wojny naszych przodków).