433–57.
Cúchulainn zabija swojego syna Osiem lat później, Connla, syn Cúchulainna z Aife, przybywa do Irlandii w poszukiwaniu swojego ojca. Gdy odmawia zdradzenia swojej tożsamości, Cúchulainn zabija go. Po usłyszeniu ostatnich słów syna, w których zdradził pragnienie by wspólnie zanieść „flagę ulster do wrót Rzymu i dalej”, Cúchulainn popada w żałobę zdając sobie sprawę ze swojej pomyłkiKuno Meyer (ed. & trans.), "The death of Connla", Ériu 1, 1904, pp. 113–121.
Lugaid i Derbforgaill W czasie jednej ze swoich zagranicznych wypraw, Cúchulainn ratuje Skandynawską księżniczkę Derbforgaill, która miała być złożona w ofierze Fomorianom. Derbforgaill zakochuje się w nim i wyrusza ze swoją służebnicą do Irlandii w formie łabędzi aby go odnaleźć. Cúchulainn nie rozpoznaje jej i rani ją kamieniem wystrzelonym z procy. By ją uratować wysysa kamień z jej rany, kosztując przy tym jej krew, przez co nie może jej poślubić. Cúchulainn postanawia oddać Derbforgaill Lugaidowi, który później zostaje Wielkim królem Irlandii. Gdy Derbforgaill zostaje okaleczona i zabita przez Ulsterskie kobiety podczas wyzwania by udowodnić swoją atrakcyjność, Lugaid umiera z żalu i Cúchulainn w gniewie niszczy dom, w którym znajdują się sprawczynie, zabijając 150 z nich.Carl Marstrander (ed.