Następnie przekwalifikował się i szybko awansował do reprezentacji narodowej w kolarstwie szosowym.
Na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975 roku wspólnie z Tadeuszem Mytnikiem, Ryszardem Szurkowskim i Stanisławem Szozdą zwyciężył w drużynowej jeździe na czas. Rok później drużyna w składzie: Tadeusz Mytnik, Mieczysław Nowicki, Stanisław Szozda, Ryszard Szurkowski zdobyła srebrny medal podczas igrzysk olimpijskich w Montrealu. Nowicki dołożył do tego brąz w wyścigu indywidualnym. W 1977 sięgnął w szosowym wyścigu drużynowym po brązowy medal na mistrzostwach świata w San Cristóbal. Zajął też 41. miejsce w wyścigu ze startu wspólnego na MŚ w Montrealu (1974), a rok później został zdyskwalifikowany.
Trzykrotnie sięgał po tytuł szosowego wicemistrza Polski (1970 – jazda indywidualna na czas, 1975 – jazda parami (z Marianem Majkowskim) 1976 – wyścig indywidualny ze startu wspólnego), a dwukrotnie zdobywał na szosie brązowy medal (1971 – jazda indywidualna na czas, 1972 – jazda parami (z W. Kowalskim)).
Trzykrotnie startował w Wyścigu Pokoju, zajmując miejsca 10 (1973), 55 (1975) i 8 (1976). W 1974 wygrał jeden z etapów Tour de Pologne. W 1975 zwyciężył w wyścigu dookoła Szkocji, a w 1976 w wyścigu dookoła Nadrenii.