Ernest Andrew Royal (ur. 6 lutego 1921 w Los Angeles, zm. 16 marca 1983 w Nowym Jorku) – amerykański trębacz jazzowy. Znany jako muzyk big bandowy i sesyjny. Był młodszym bratem Marshalla Royala, klarnecisty i saksofonisty.
Życiorys Karierę muzyczną Ernest Royal zaczął w 1937 roku w zespole Lesa Hite’a. W 1939 roku grał już u boku Cee Pee Johnsona. W latach 1940–1942 razem z bratem grał w big bandzie Lionela Hamptona. Po pobycie w wojsku (lata 1942–45) pracował z Vernon Alley i Philem Moore’em. Dużą część roku 1946 spędził grając w big bandzie Counta Basiego, a w latach 1947–1949 był członkiem Woody Herman's Second Herd.
Później współpracował z takimi muzykami jak Duke Ellington, Wardell Gray czy Stan Kenton. Podczas europejskiego tourneé z orkiestrą Duke’a Ellingtona w 1950 roku zauważył go Jacques Hélian. Za jego namową Ernie Royal pozostał w Paryżu i do 1952 roku grał w pierwszym europejskim big bandzie pod kierownictwem Héliana. W 1953 roku przeniósł się do Nowego Jorku. Cztery lata później został członkiem zespołu muzycznego pracującego dla American Broadcasting Company, w którym grał przez następne 15 lat. Zdobył wtedy renomę bardzo dobrego muzyka sekcyjnego.