Spallanzani uznawał teorię preformacji, przez co nie udało mu się poprawnie zinterpretować własnych odkryć.

Spallanzani wykrył, że nietoperze doskonale poruszają się i łowią zdobycz w ciemnościach (mechanizm ich orientacji nadal pozostawał zagadką) także wtedy, gdy ich oczy zostaną zakryte lub usunięte (1793 r.). W serii eksperymentów uniemożliwiał nietoperzom korzystanie z kolejnych zmysłów i obserwował ich zachowanie pośród porozciąganych nici, jednak ostatecznie to Louis Jurine z Genewy ustalił jako pierwszy, że nietoperze kierują się słuchem, a Spallanzani tylko potwierdził jego rezultaty.

Prowadził badania nad zdolnością regeneracji u płazów, a także dokonał udanego przeszczepu głowy ślimaka innemu ślimakowi. W 1773 r. prowadził badania nad krążeniem krwi w płucach i innych narządach, w trakcie których zajął się trawieniem, wykazując trawiące działanie soku żołądkowego i zależność jego składu od spożytego pokarmu. Spallanzani badał krążenie krwi, interesował się mikroorganizmami (odkrył zdolność części z nich do życia w warunkach beztlenowych) oraz opisał naukowo m.in. niesporczaki (Tardigrada) w serwisie zipcodezoo.com..