Franciszek II (ur. 23 czerwca 1433 w Clisson, zm. 9 września 1488) – książę Bretanii i hrabia d'Étampes, syn Ryszarda, hrabiego d'Étampes, i Małgorzaty Orleańskiej, hrabiny de Verus, córki Ludwika de Valois, księcia Orleanu.
Życiorys W 1438 r., w wieku 5 lat, po śmierci ojca został hrabią d'Étampes. Po śmierci swojego stryja, Artura III, w 1458 r. został również księciem Bretanii. Sprzymierzony z Anglią często znajdował się w konflikcie z królami Francji – Ludwikiem XI i jego synem Karolem VIII. Brał udział w wojnie Dobra Publicznego przeciwko Ludwikowi i przyjmował na swoim dworze zbuntowanego brata królewskiego, Karola de Berry. W 1484 r. doszło do krótkotrwałego konfliktu z Anglią, gdyż na dworze Franciszka przebywał pretendent do tronu, Henryk Tudor. Król Anglii Ryszard III York zażądał od Franciszka wydania pretendenta. Franciszek ociągał się, więc Ryszard kazał swojej flocie atakować bretońskie statki. Pierwszy minister księcia, Pierre Landois, który faktycznie rządził krajem (Franciszek dostał ataku choroby psychicznej), świadom swojej słabej pozycji (był oskarżany o korupcję i znienawidzony przez bretońską szlachtę), obiecał wydać Henryka, ale temu udało się zbiec na dwór francuski.