W latach 1958–1960 był komendantem Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. Generał brygady od 1958. Generał dywizji od 1964. W latach 1960–1965 zastępca szefa, a w latach 1965–1971 szef Głównego Zarządu Politycznego WP. Jego zastępcami byli generałowie: Jan Czapla, Mieczysław Grudzień, Franciszek Księżarczyk, Władysław Polański, Edward Szpitel i Zbigniew Szydłowski.

W latach 1968–1984 – wiceminister obrony narodowej, od 1971 równocześnie zastępca ministra do spraw ogólnych. Generał broni od 1973.

Należał do Komunistycznej Partii Łotwy (1939–1940), Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) (1940–1944), Polskiej Partii Robotniczej (1944–1948), a od 1948 – Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1968–1971 – zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR, a w latach 1971–1986 – członek KC PZPR.

W latach 1965–1985 poseł na Sejm PRL IV, V, VI, VII i VIII kadencji. Wieloletni wiceprezes Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W latach 1969–1984 przewodniczący Komitetu Redakcyjnego „Wojskowego Przeglądu Historycznego”. Wieloletni członek Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”„Nowe Drogi” nr 3/1978, s. 2. 10 października 1983 został wyróżniony wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.