Wieża Trynitarska w Lublinie – neogotycka wieża-dzwonnica jest najwyższym zabytkowym punktem wysokościowym Lublina. Z platformy widokowej, na wysokości 40 metrów roztacza się rozległa panorama miasta. Nazwa wieży pochodzi od zakonu oo. trynitarzy, którzy przebywali w pojezuickich zabudowaniach klasztornych, znajdujących się w pobliżu wieży. Obecnie w jej wnętrzu mieści się Muzeum Archidiecezjalne.
Historia thumb|left|160px|Plac katedralny w roku 1860 Wieża Trynitarska w Lublinie zwana również Bramą Trynitarską wchodzi w skład zabudowań kolegium jezuickiego. Na początku była tylko furtą klasztorną. Wejście do katedry, lub szkoły prowadziła przez furtę. W roku 1627 podwyższono ją i przeznaczono na dzwonnicę. Po kasacie zakonu jezuitów przeszła w ręce trynitarzy. Pomimo że budowla krótko należała do zakonników, od tej pory zaczęto ją nazywać Wieżą Trynitarską. Trynitarze byli jednak biednym zakonem. Budynki w kompleksie klasztornym zaczęły podupadać i wymagały remontu. W 1818 roku kolejnym właścicielem obiektu stało się miasto.