Problem samotności stanowi u Langego istotę egzystencji ludzkiej, zarówno w świecie doczesnym jak i wiecznym. Poeta okazuje się być tutaj prekursorem refleksji charakterystycznych dla kształtującego się dopiero XX-wiecznego egzystencjalizmu, który postulował, że "żyć to być samotnym. Nikt nie zna drugiego człowieka, każdy jest sam"B. Zeller, Hermann Hesse, Warszawa 2001, str. 72 (Hermann Hesse).
Szczęście thumb|250px|right|Mitologiczna Kirke − jeden z symboli miłości u Langego Niechaj ziemia stanie ci się rajem, Niechaj dobre strzegą cię anioły!
Problematyka szczęścia w Rozmyślaniach została potraktowana najmniej dosłownie. Wyjątki stanowić mogą dwa wiersze cyklu: XLVII (Orkany wyły...) oraz XVI, które bezpośrednio mówią o osiągniętym stanie radości bądź jego przeczuciu. W koncepcji Langego szczęście zawsze i nierozłącznie związane jest z cierpieniem (na przykład XLV (Hej, gdzie kres...));