Eryk III od początku swego panowania dążył do uspokojenia sytuacji wewnętrznej w kraju, w tym celu poparł starania biskupa Eskila (swego dalekiego krewnego) o przywrócenie duńskiego arcybiskupstwa w Lund (zlikwidowanego w 1133). Papiestwo zgodziło się na reaktywowanie duńskiej metropolii i już w 1139 do Lund przybyli na synod prowincjonalny biskupi z całej Skandynawii. Król Eryk III w dalszym ciągu popierał kościelne reformy kontynuowane w kraju przez abpa Lund, patronując powstaniu pierwszych cysterskich klasztorów w Danii (1144). Głęboka religijność króla skłoniła go w końcu do abdykacji i wstąpienia do klasztoru w Odense, gdzie wkrótce zmarł.
Po abdykacji Eryka III w Danii rozpoczęła wojna domowa pomiędzy Swenem III (synem Eryka II) a Kanutem V (wnukiem Nielsa Starego).
Żoną Eryka III była Ludgarda z Salzwedel, córka margrabiego Marchii Północnej Rudolfa I. Z tego związku nie było potomstwa. Król miał pochodzącego z nieprawego łoża syna Magnusa.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Estrydsenidzi Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Władcy Danii Kategoria:Władcy, którzy abdykowali Kategoria:Zmarli w 1146