Wybory prezydenckie w Polsce w 1922 roku – odbyły się 9 grudnia, zakończyły się zwycięstwem Gabriela Narutowicza. Były to wybory mające wyłonić pierwszego w historii Polski prezydenta. Wcześniej, od 1918 roku, głową państwa był Naczelnik Państwa Józef Piłsudski. Na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zgłoszono pięciu kandydatów. Wyboru dokonało Zgromadzenie Narodowe składające się z 555 osób - 444 posłów i 111 senatorówArtykuł 39 Konstytucji Marcowej.
Rozstrzygnięcie nastąpiło dopiero w piątej turze głosowań i przyniosło zwycięstwo Gabrielowi Narutowiczowi, co przyjęto z zaskoczeniem, gdyż nie był postrzegany jako faworyt.
Zasady wyboru W konstytucji marcowej uchwalonej w 1921 roku przyjęto republikańską formę rządówArtykuł 2 Konstytucji Marcowej. Prezydent, o skromnych uprawnieniach, miał być wybierany przez Zgromadzenie Narodowe bezwzględną większością głosów na 7-letnią kadencję. Jeśli kandydatów było więcej niż dwóch, głosowanie powtarzano tyle razy, aż któryś z nich uzyskał bezwzględną większość, jednak po każdej turze odpadał kandydat, który uzyskał najmniejszą liczbę głosów.