Absolwent Szkoły Rycerskiej, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej (jako porucznik 1 Brygady Wielkopolskiej Kawalerii Narodowej), major Legionów Polskich we Włoszech. W okresie powstania kościuszkowskiego początkowo (do 30 czerwca 1794) pełnił urząd komisarza porządkowego Księstwa Mazowieckiego. Później został członkiem Departamentu Żywności Komisariatu Wojennego Rady Zastępczej Tymczasowej, a następnie stał się członkiem Departamentu Umundurowania Komisariatu Wojennego Rady Najwyższej Narodowej. 9 sierpnia 1794 uzyskał awans na stopień majora. Począwszy od 1 września służył pod rozkazami H. Dąbrowskiego w 7. Brygadzie Kawalerii Narodowej i wziął czynny udział w wyprawie wielkopolskiej.
Po upadku insurekcji kościuszkowskiej wyjechał do Francji. Dwa lata później (luty 1797) przebywał w Grodnie, gdzie ofiarował Stanisławowi Augustowi swój poemat Stanislaida. Wkrótce potem zamieszkał w Warszawie. W roku 1802 podróżował z T. Czackim po Prusach i Warmii. W 1805 roku podczas pojedynku zranił Wincentego Krasińskiego, czego trwałym śladem była blizna na twarzy pułkownika. W 1806 wziął udział w wojnie przeciwko Prusom, walcząc w szeregach armii Księstwa Warszawskiego. W roku 1807 był komisarzem 3. Legii, a począwszy od 24 czerwca 1808 służył w 1. Dywizji. Jesienią roku 1808 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari.