Józef Lubieniecki (ur. 30 września 1950 w Olsztynie) – polski prawnik i polityk, adwokat, działacz opozycji demokratycznej w PRL, poseł na Sejm X kadencji (1989–1991).

Życiorys W 1972 ukończył prawo na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1976–1978 był sędzią Sądu Rejonowego w Olsztynie, a w latach 1978–1981 sędzią Sądu Wojewódzkiego w tym samym mieście. Orzekał w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Od 1974 do 1981 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, był m.in. wiceprzewodniczącym Komisji Zakładowej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości przy Sądzie Wojewódzkim w Olsztynie, a od października 1980 wiceprzewodniczącym Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości. Wchodził także w skład komisji „Solidarności” zajmującej się reformą wymiaru sprawiedliwości. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 26 sierpnia 1982. Pracował następnie jako syndyk i radca prawny kurii biskupiej diecezji warmińskiej. Zaangażowany w pomoc prawną w postępowaniach karnych wobec represjonowanych działaczy podziemia, a także w działalność Duszpasterstwa Ludzi Pracy.