thumb|Kazimierz III Wielki zezwala biskupowi ormiańskiemu Grigorowi na przebywanie we Lwowie w 1367 roku Wojna o Księstwo halicko-włodzimierskie w latach 1340–1392 – konflikt zbrojny o sukcesję księstwa halicko-włodzimierskiego, trwający od 1340 do 1392 roku.
Księstwo to było najbardziej na zachód wysuniętym księstwem ruskim. Zajmowało tereny dawnych księstw: księstwa halickiego (z stolicą w Haliczu) i księstwa wołyńskiego (z stolicą w Włodzimierzu). Oprócz nich w skład księstwa wchodziło Księstwo Chełmskie i Księstwo Bełskie, tj. części terenów dzisiejszej Ukrainy, Białorusi i Polski.
W konflikcie Królestwo Polskie, sprzymierzone z Królestwem Węgier i księstwem mazowieckim, walczyło z Wielkim Księstwem Litewskim i Złotą Ordą.
Geneza wojny 7 kwietnia 1340 bojarzy otruli księcia halicko-włodzimierskiego Jerzego II Bolesława Trojdenowicza. W związku z tym, że był spokrewniony zarówno z Kazimierzem Wielkim, jak i książętami litewskimi przez Trojdena I czerskiego i wielkiego księcia litewskiego Giedymina, obie strony rościły sobie pretensje do zwolnionego tronu księstwa.