Bitwa pod Kolinem – starcie zbrojne pomiędzy Prusakami i Austriakami, które miało miejsce 18 czerwca 1757 w trakcie wojny siedmioletniej i przesądziło o losie kampanii tego roku.
Założeniem Fryderyka II Wielkiego w tej kampanii było pokonanie Austrii i skupienie się na wojnie z Francją i Rosją. Jego przeciwnikiem był feldmarszałek austriacki Leopold von Daun dowodzący ponad 50-tysięczną armią, będącą ostatnią szansą dla oblężonych w Pradze żołnierzy austriackich, których od wyczerpania zapasów dzieliło zaledwie kilka dni.
Strategia dowódców Von Daun otrzymał od cesarzowej Marii Teresy zadanie przyjścia z odsieczą wojskom odizolowanym w Pradze i uratowania Czech dla Habsburgów. Choć feldmarszałek zwlekał z jego wykonaniem (otrzymał je na początku czerwca), zdecydował się stoczyć bitwę obronną, będącą częścią strategicznej ofensywy. Znając ofensywne nastawienie króla Prus liczył na to, że uda mu się jak najbardziej odciągnąć Fryderyka II od Pragi i tym samym maksymalnie uszczuplić siły oblegające miasto. Dla zapobieżenia austriackiej odsieczy król pruski zmuszony był podzielić swą armię i zdecydować się po raz pierwszy na zaatakowanie silniejszego liczebnie przeciwnikaSebastian Haffner: Prusy bez legendy. Zarys dziejów. Warszawa: Oficyna Historii XIX i XX wieku, 1996, s. 84..