Grupa Pierwszego Maja (Grupo Primero de Mayo) – anarchistyczna organizacja zbrojna powstała w 1965 roku po rozłamie w Hiszpańskim Ruchu Wolnościowym i rozwiązaniu organizacji Defensa Interior.
Grupa Pierwszego Maja był częścią Ruchu Rewolucyjnej Solidarności, siatki luźno powiązanych ze sobą grup hiszpańskich, portugalskich, włoskich, angielskich i latynoamerykańskich anarchistów.
Początek działalności 30 kwietnia 1966 r. bojownicy "Grupo Primero de Mayo" przeprowadzili swoją pierwszą akcję. Porwano w Rzymie hiszpańskiego wysłannika kościelnego, czterdziestoletniego Marcosa Ussia. 1 maja na tajnej konferencji prasowej w Madrycie Luis Andrus Edo, sekretarz paryskiej Krajowej Konfederacji Pracy (CNT) i Iberyjskiej Federacji Młodzieży Wolnościowej ogłosił, że Ussia został porwany przez anarchistów w celu zwrócenia uwagi świata na los więźniów politycznych w Hiszpanii. W kolejnych listach porywacze przedstawili listę żądań: publiczna deklaracja Watykanu popierająca amnestię dla hiszpańskich więźniów politycznych, natychmiastowe zwolnienie z więzienia anarchistów: Stuarta Christie, Guya Batoux i Bernarda Ferry. Jedenastego maja Marcos Ussia został uwolniony.