Również w wielu dokumentach z okresu imperium osmańskiego Romów bałkańskich często określano słowem Kipt („Koptowie”), zaś wiele organizacji romskich, powstających w pierwszych latach niepodległości bułgarskiej (po 1878 r.), w swoich nazwach zawierało przymiotniki „koptyjski” lub „egipski”.
Wątek egipskiego pochodzenia Romów od początku ich pobytu w Europie jest silnie zakorzeniony zarówno w ich własnym folklorze, jak i w podaniach innych ludów, czego najlepszym przykładem są nadawane im egzoetnonimy, w wielu językach zawierające rdzeń „egipt”. Aż do czasu naukowego udowodnienia indyjskiej etnogenezy Romów, jako ich praojczyznę postrzegano bowiem starożytny Egipt, w czym niemałą rolę odegrała oparta na Biblii tradycja chrześcijańska oraz datująca się jeszcze z czasów antycznych europejska fascynacja tym krajem.
Egipska tożsamość tej grupy Romów (oraz wielu innych) wywodzi się zatem z ich folkloru, nie zaś z jakichkolwiek przekazów o rzeczywistej praojczyźnie, niemniej jest ona równie uzasadniona, jak wiele innych etniczno-historycznych samoidentyfikacji, opierających się w znacznej mierze na mitologiach narodowych i religijnych (por. np. rastafariański stosunek do Etiopii).