fast parabolic), choć Francuzi, specjalizujący się w tej odmianie, zalecają akcję szczytową. Kołowrotek mały i lekki (rozmiary 1000–1500), o szpuli możliwie szerokiej i przełożeniu takim, by za jednym obrotem korbki zwijać około 70 cm żyłki; ona sama grubości raczej nie większej niż 0,16 mm. Zestaw taki wymaga szczególnej techniki łowienia. Odpowiednie możliwości sprzętowe, zwłaszcza zaś wędziska o tak niskim ciężarze wyrzutowym, pojawiły się w latach 90. XX wieku. Początkowo spinning ultralekki uważano za sposób przede wszystkim na pstrągi w wypłyconych latem rzeczkach. Stanowi coś pośredniego, graniczącego ze sztuczną muszką, zwłaszcza z jej wersją streamerową. Okazał się jednak znacznie szerzej użyteczny. Stosuje się go zarówno w małych strużkach, jak i większych rzekach, a nawet jeziorach, na pstrągi, okonie, klenie i jazie – po okazałe wzdręgi (nazwa zwyczajowa: krasnopióry).