Porasta ją las z naturalną górną granicą i interesującymi dla badaczy drzewostanami modrzewiowymi (1550–1630 m).

Stok opadający w stronę Świstówki Huncowskiej jest szeroki i trawiasto-piarżysto-skalisty. Wyróżnia się w nim wyraźny żleb, zanikający w pobliżu północno-zachodniego wierzchołka masywu. W kierunku wschodnio-północno-wschodnim z wierzchołka południowo-wschodniego opada grań stanowiąca orograficznie prawe ograniczenie Świstówki Huncowskiej. Na południe od niej znajduje się wybitny żleb, z drugiej strony otoczony wschodnią grzędą masywu wyodrębniającą się na północnym skraju Jaszczerzycy. To zbocze na południowym zachodzie ogranicza z kolei długa piarżysta grzęda opadająca w stronę Łomnickiego Stawu, łącząca się ze wschodnią w kulminacji nazywanej Jaszczerzycką Kopą. Na stronę Doliny Łomnickiej opadają natomiast z Huncowskiego Szczytu ściana południowa skierowana w stronę Lejkowego Kotła oraz niższa ściana południowo-zachodnia kończąca się w środkowych fragmentach żlebu spadającego z Huncowskiej Przełęczy. W lewej części ściany południowej wyodrębnia się wybitny filar, w dolnej części którego tkwi Huncowska Baszta.